close
تبلیغات در اینترنت
احادیث امام رضا

احادیث امام رضا

احادیث امام رضا

احادیث امام رضا

احادیث امام رضا

احادیث امام رضا
احادیث امام رضا
وب سایت رسمی موسسه مطالعاتی آسمان قم
تبلیغات در سایت ما تبلیغات در سایت ما تبلیغات در سایت ما
حدیث رضوی
اوقات شرعی
نوای رضوی
حمایت می کنیم
موضوعات
آرشیو
آمار
جستجو
جدید ترین مطالب
تبلیغات
چهل حديث اخلاقي از امام رضا عليه السلام :

 

 

1- سه ويژگى برجسته مؤمن

لا يَكُونُ الْمُؤْمِنُ مُؤْمِنًا حَتّى تَكُونَ فيهِ ثَلاثُ خِصال:1ـ سُنَّةٌ مِنْ رَبِّهِ. 2ـ وَ سُنَّةٌ مِنْ نَبِيِّهِ. 3ـ وَ سُنَّةٌ مِنْ وَلِيِّهِ. فَأَمَّا السُّنَّةُ مِنْ رَبِّهِ فَكِتْمانُ سِرِّهِ. وَ أَمَّا السُّنَّةُ مِنْ نَبِيِّهِ فَمُداراةُ النّاسِ. وَ أَمَّا السُّنَّةُ مِنْ وَلِيِّهِ فَالصَّبْرُ فِى الْبَأْساءِ وَ الضَّرّاءِ.

 

مؤمن، مؤمن واقعى نيست، مگر آن كه سه خصلت در او باشد:سنّتى از پروردگارش و سنّتى از پيامبرش و سنّتى از امامش. امّا سنّت پروردگارش، پوشاندن راز خود است،امّا سنّت پيغمبرش، مدارا و نرم رفتارى با مردم است،امّا سنّت امامش، صبر كردن در زمان تنگدستى و پريشان حالى است.

 

2- پاداش نيكى پنهانى و سزاى افشا كننده بدى


 

« أَلْمُسْتَتِرُ بِالْحَسَنَةِ يَعْدِلُ سَبْعينَ حَسَنَةً، وَ الْمُذيعُ بِالسَّيِّئَةِ مَخْذُولٌ، وَالْمُسْتَتِرُ بِالسَّيِّئَةِ مَغْفُورٌ لَهُ ».

پنهان كننده كار نيك [پاداشش] برابر هفتاد حسنه است، و آشكاركننده كار بد سرافكنده است، و پنهان كننده كار بد آمرزيده است.

 

3- نظافت

« مِنْ أَخْلاقِ الأَنْبِياءِ التَّنَظُّفُ ».

از اخلاق پيامبران، نظافت و پاكيزگى است.

 

4- امين و اميننما

« لَمْ يَخُنْكَ الاَْمينُ وَ لكِنِ ائْتَمَنْتَ الْخائِنَ ».

امين به تو خيانت نكرده [و نمىكند] و ليكن [تو] خائن را امين تصوّر نموده اى.

 

5- مقام برادر بزرگتر

« أَلاَْخُ الاَْكْبَرُ بِمَنْزِلَةِ الاَْبِ ».

برادر بزرگتر به منزله پدر است.

 

6- دوست و دشمن هر كس

« صَديقُ كُلِّ امْرِء عَقْلُهُ وَ عَدُوُّهُ جَهْلُهُ ».

دوست هر كس عقل او، و دشمنش جهل اوست.

 

7- نام بردن با احترام

« إِذا ذَكَرْتَ الرَّجُلَ وَهُوَ حاضِرٌ فَكَنِّهِ، وَ إِذا كَانَ غائِباً فَسَمِّه ».

چون شخص حاضرى را نام برى [براى احترام] كنيه او را بگو و اگر غائب باشد نامش را بگو.

 

8- بدى قيل و قال

« إِنَّ اللّهَ يُبْغِضُ الْقيلَ وَ الْقالَ وَ إضاعَةَ الْمالِ وَ كَثْرَةَ السُّؤالِ ».

به درستى كه خداوند، داد و فرياد و تلف كردن مال و پُرخواهشى را دشمن مىدارد.

 

9- ويژگيهاى دهگانه عاقل

« لا يَتِمُّ عَقْلُ امْرِء مُسْلِم حَتّى تَكُونَ فيهِ عَشْرُ خِصال: أَلْخَيْرُ مِنْهُ مَأمُولٌ. وَ الشَّرُّ مِنْهُ مَأْمُونٌ. يَسْتَكْثِرُ قَليلَ الْخَيْرِ مِنْ غَيْرِهِ، وَ يَسْتَقِلُّ كَثيرَ الْخَيْرِ مِنْ نَفْسِهِ. لا يَسْأَمُ مِنْ طَلَبِ الْحَوائِجِ إِلَيْهِ، وَ لا يَمَلُّ مِنْ طَلَبِ الْعِلْمِ طُولَ دَهْرِهِ. أَلْفَقْرُ فِى اللّهِ أَحَبُّ إِلَيْهِ مِنَ الْغِنى. وَ الذُّلُّ فىِ اللّهِ أَحَبُّ إِلَيْهِ مِنَ الْعِزِّ فى عَدُوِّهِ. وَ الْخُمُولُ أَشْهى إِلَيْهِ مِنَ الشُّهْرَةِ. ثُمَّ قالَ(عليه السلام): أَلْعاشِرَةُ وَ مَا الْعاشِرَةُ؟ قيلَ لَهُ: ما هِىَ؟ قالَ(عليه السلام): لا يَرى أَحَدًا إِلاّ قالَ: هُوَ خَيْرٌ مِنّى وَ أَتْقى ».

 

عقل شخص مسلمان تمام نيست، مگر اين كه ده خصلت را دارا باشد:1ـ از او اميد خير باشد. 2ـ از بدى او در امان باشند. 3ـ خير اندك ديگرى را بسيار شمارد. 4ـ خير بسيار خود را اندك شمارد. 5ـ هر چه حاجت از او خواهند دلتنگ نشود. 6ـ در عمر خود از دانش طلبى خسته نشود. 7ـ فقر در راه خدايش از توانگرى محبوبتر باشد. 8ـ خوارى در راه خدايش از عزّت با دشمنش محبوبتر باشد. 9ـ گمنامى را از پرنامى خواهانتر باشد. 10ـ سپس فرمود: دهمى چيست و چيست دهمى؟ به او گفته شد: چيست؟ فرمود: احدى را ننگرد جز اين كه بگويد او از من بهتر و پرهيزكارتر است.

 

10- نشانه سِفله

« سُئِلَ الرِّضا(عليه السلام) عَنِ السِّفْلَةِ فَقالَ(عليه السلام):مَنْ كانَ لَهُ شَىْءٌ يُلْهيهِ عَنِ اللّهِ ».

از امام رضا(عليه السلام) سؤال شد: سفله كيست؟فرمود: آن كه چيزى دارد كه از [ياد] خدا بازش دارد.

 

11- ايمان، تقوا و يقين

« إِنَّ الاِْيمانَ أَفْضَلُ مِنَ الاٌِسْلامِ بِدَرَجَه، وَ التَّقْوى أَفْضَلُ مِنَ الاِْيمانِ بِدَرَجَة وَ لَمْ يُعطَ بَنُو آدَمَ أَفْضَلَ مِنَ الْيَقينِ ».

ايمان يك درجه بالاتر از اسلام است، و تقوا يك درجه بالاتر از ايمان است و به فرزند آدم چيزى بالاتر از يقين داده نشده است.

 

12- ميهمانى ازدواج

« مِنَ السُّنَّةِ إِطْعامُ الطَّعامِ عِنْدَ التَّزْويجِ ».

اطعام و ميهمانى كردن براى ازدواج از سنّت است.

 

13- صله رحم با كمترين چيز

« صِلْ رَحِمَكَ وَ لَوْ بِشَرْبَة مِنْ ماء، وَ أَفْضَلُ ما تُوصَلُ بِهِ الرَّحِمُ كَفُّ الأَذى عَنْه ».

پيوند خويشاوندى را برقرار كنيد گرچه با جرعه آبى باشد، و بهترين پيوند خويشاوندى، خوددارى از آزار خويشاوندان است.

 

14- سلاح پيامبران

« عَنِ الرِّضا(عليه السلام) أَنَّهُ كانَ يَقُولُ لاَِصْحابِهِ: عَلَيْكُمْ بِسِلاحِ الاَْنْبِياءِ، فَقيلَ: وَ ما سِلاحُ الاَْنْبِياءِ؟ قالَ: أَلدُّعاءُ ».

حضرت رضا(عليه السلام) هميشه به اصحاب خود مىفرمود: بر شما باد به اسلحه پيامبران، گفته شد: اسلحه پيامبران چيست؟ فرمود: دعا.

 

15- نشانه هاى فهم

« إِنَّ مِنْ عَلاماتِ الْفِقْهِ: أَلْحِلْمُ وَ الْعِلْمُ، وَ الصَّمْتُ بابٌ مِنْ أَبْوابِ الْحِكْمَةِ إِنَّ الصَّمْتَ يَكْسِبُ الَْمحَبَّةَ، إِنَّهُ دَليلٌ عَلى كُلِّ خَيْر ».

از نشانه هاى دين فهمى، حلم و علم است، و خاموشى درى از درهاى حكمت است. خاموشى و سكوت، دوستىآور و راهنماى هر كار خيرى است.

 

16- گوشه گيرى و سكوت

« يَأْتى عَلَى النّاسِ زَمانٌ تَكُونُ الْعافِيَةُ فيهِ عَشَرَةَ أَجْزاء: تِسْعَةٌ مِنْها فى إِعْتِزالِ النّاسِ وَ واحِدٌ فِى الصَّمْتِ ».

زمانى بر مردم خواهد آمد كه در آن عافيت ده جزء است كه نُه جزء آن در كناره گيرى از مردم و يك جزء آن در خاموشى است.

 

17- حقيقت توكّل

« سُئِلَ الرِّضا(عليه السلام): عَنْ حَدِّ التَّوَكُّلِّ؟ فَقالَ(عليه السلام): أَنْ لا تَخافَ أحَدًا إِلاَّاللّهَ ».

از امام رضا(عليه السلام) از حقيقت توكّل سؤال شد.

فرمود: اين كه جز خدا از كسى نترسى.

 

18- بدترين مردم

« إِنَّ شَرَّ النّاسِ مَنْ مَنَعَ رِفْدَهُ وَ أَكَلَ وَحْدَهُ وَ جَلَدَ عَبْدَهُ ».

به راستى كه بدترين مردم كسى است كه يارىاش را [از مردم] باز دارد و تنها بخورد و زيردستش را بزند.

 

19- زمامداران را وفايى نيست

« لَيْسَ لِبَخيل راحَةٌ، وَ لا لِحَسُود لَذَّةٌ، وَ لا لِمُـلـُوك وَفاءٌ وَ لا لِكَذُوب مُرُوَّةٌ ».

بخيل را آسايشى نيست و حسود را خوشى و لذّتى نيست و زمامدار را وفايى نيست و دروغگو را مروّت و مردانگى نيست.

 

20- دست بوسى نه!

« لا يُقَبِّلُ الرَّجُلُ يَدَ الرَّجُلِ، فَإِنَّ قُبْلَةَ يَدِهِ كَالصَّلاةِ لَهُ ».

كسى دست كسى را نمىبوسد، زيرا بوسيدن دست او مانند نماز خواندن براى اوست.

 

21- حُسن ظنّ به خدا

« أَحْسِنِ الظَّنَّ بِاللّهِ، فَإِنَّ مَنْ حَسُنَ ظَنُّهُ بِاللّهِ كانَ عِنْدَ ظَنِّهِ وَ مَنْ رَضِىَ بِالْقَليلِ مِنَ الرِّزْقِ قُبِلَ مِنْهُ الْيَسيرُ مِنَ الْعَمَلِ. وَ مَنْ رَضِىَ بِالْيَسيرِ مِنَ الْحَلالِ خَفَّتْ مَؤُونَتُهُ وَ نُعِّمَ أَهْلُهُ وَ بَصَّرَهُ اللّهُ دارَ الدُّنْيا وَ دَواءَها وَ أَخْرَجَهُ مِنْها سالِمًا إِلى دارِالسَّلامِ ».

به خداوند خوشبين باش، زيرا هر كه به خدا خوشبين باشد، خدا با گمانِ خوشِ او همراه است، و هر كه به رزق و روزى اندك خشنودباشد، خداوند به كردار اندك او خشنود باشد، و هر كه به اندك از روزى حلال خشنود باشد، بارش سبك و خانواده اش در نعمت باشد و خداوند او را به درد دنيا و دوايش بينا سازد و او را از دنيا به سلامت به دارالسّلامِ بهشت رساند.

 

22- اركان ايمان

« أَلاْيمانُ أَرْبَعَةُ أَرْكان: أَلتَّوَكُّلُ عَلَى اللّهِ، وَ الرِّضا بِقَضاءِ اللّهِ وَ التَّسْليمُ لاَِمْرِاللّهِ، وَ التَّفْويضُ إِلَى اللّهِ ».

ايمان چهار ركن دارد: 1ـ توكّل بر خدا 2ـ رضا به قضاى خدا 3ـ تسليم به امر خدا4ـ واگذاشتن كار به خدا.

 

23- بهترين بندگان خدا

« سُئِلَ عَلَيْهِ السَّلامُ عَنْ خِيارِ الْعبادِ؟ فَقالَ(عليه السلام):أَلَّذينَ إِذا أَحْسَنُوا إِسْتَبْشَرُوا، وَ إِذا أَساؤُوا إِسْتَغْفَرُوا وَ إِذا أُعْطُوا شَكَرُوا، وَ إِذا أُبْتِلُوا صَبَرُوا، وَ إِذا غَضِبُوا عَفَوْ ».

از امام رضا(عليه السلام) درباره بهترين بندگان سؤال شد.

فرمود: آنان كه هر گاه نيكى كنند خوشحال شوند، و هرگاه بدى كنند آمرزش خواهند، و هر گاه عطا شوند شكر گزارند و هر گاه بلا بينند صبر كنند، و هر گاه خشم كنند درگذرند.

 

24- تحقير فقير

« مَنْ لَقِىَ فَقيرًا مُسْلِمًا فَسَلَّمَ عَلَيْهِ خِلافَ سَلامِهِ عَلَى الاَْغْنِياءِ لَقَى اللّهُ عَزَّوَجَلَّ يَوْمَ الْقِيمَةِ وَ هُوَ عَلَيْهِ غَضْبانُ ».

كسى كه فقير مسلمانى را ملاقات نمايد و بر خلاف سلام كردنش بر اغنيا بر او سلام كند، در روز قيامت در حالى خدا را ملاقات نمايد كه بر او خشمگين باشد.

 

25- عيش دنيا

« سُئِلَ الاِْمامُ الرِّضا(عليه السلام): عَنْ عَيْشِ الدُّنْيا؟ فَقالَ: سِعَةُ الْمَنْزِلِ وَ كَثْرَةُ الُْمحِبّينَ ».

از حضرت امام رضا(عليه السلام) درباره خوشى دنيا سؤال شد. فرمود: وسعت منزل و زيادى دوستان.

 

26- آثار زيانبار حاكمان ظالم

« إِذا كَذَبَ الْوُلاةُ حُبِسَ الْمَطَرُ، وَ إِذا جارَ السُّلْطانُ هانَتِ الدَّوْلَةُ، وَ إِذا حُبِسَتِ الزَّكوةُ ماتَتِ الْمَواشى ».

زمانى كه حاكمان دروغ بگويند باران نبارد، و چون زمامدار ستم ورزد، دولت، خوار گردد. و اگر زكات اموال داده نشود چهارپايان از بين روند.

 

27- رفع اندوه از مؤمن

« مَنْ فَرَّجَ عَنْ مُؤْمِن فَرَّجَ اللّهُ عَنْ قَلْبِهِ يَوْمَ القِيمَةِ ».

هر كس اندوه و مشكلى را از مؤمنى برطرف نمايد، خداوند در روز قيامت اندوه را از قلبش برطرف سازد.

 

28- بهترين اعمال بعد از واجبات

« لَيْسَ شَىْءٌ مِنَ الاَْعْمالِ عِنْدَ اللّهِ عَزَّوَجَلَّ بَعْدَ الْفَرائِضِ أَفْضَلَ مِنْ إِدْخالِ السُّرُورِ عَلَى الْمُؤْمِنِ ».

بعد از انجام واجبات، كارى بهتر از ايجاد خوشحالى براى مؤمن، نزد خداوند بزرگ نيست.

 

29- سه چيز وابسته به سه چيز

« ثَلاثَةٌ مُوَكِّلٌ بِها ثَلاثَةٌ: تَحامُلُ الاَْيّامِ عَلى ذَوِى الاَْدَواتِ الْكامِلَةِ وَإِسْتيلاءُ الْحِرْمانِ عَلَى الْمُتَقَدَّمِ فى صَنْعَتِهِ، وَ مُعاداةُ الْعَوامِ عَلى أَهْلِ الْمَعْرِفَةِ ».

سه چيز وابسته به سه چيز است: 1ـ سختى روزگار بر كسى كه ابزار كافى دارد، 2ـ محروميت زياد براى كسى كه در صنعت عقب مانده باشد، 3ـ و دشمنىِ مردم عوام با اهل معرفت.

 

30- ميانه روى و احسان

« عَلَيْكُمْ بِالْقَصْدِ فِى الْغِنى وَ الْفَقْرِ، وَ الْبِرِّ مِنَ الْقَليلِ وَ الْكَثيرِ فَإِنَّ اللّهَ تَبارَكَ وَ تَعالى يَعْظُمُ شِقَّةَ الـتَّمْرَةِ حَتّى يَأْتِىَ يَوْمَ الْقِيمَةِ كَجَبَلِ أُحُد ».

بر شما باد به ميانهروى در فقر و ثروت، و نيكى كردن چه كم و چه زياد، زيرا خداوند متعال در روز قيامت يك نصفه خرما را چنان بزرگ نمايد كه مانند كوه اُحد باشد.

 

31- ديدار و اظهار دوستى با هم

« تَزاوَرُوا تَحابُّوا وَ تَصافَحُوا وَ لا تَحاشَمُو ».

به ديدن يكديگر رويد تا يكديگر را دوست داشته باشيد و دست يكديگر را بفشاريد و به هم خشم نگيريد.

 

32- راز پوشى در كارها

« عَلَيْكُمْ فى أُمُورِكُمْ بِالْكِتْمانِ فى أُمُورِ الدّينِ وَ الدُّنيا فَإِنَّهُ رُوِىَ « أَنَّ الاِْذاعَةَ كُفْرٌ» وَ رُوِىَ « الْمُذيعُ وَ الْقاتِلُ شَريكانِ» وَ رُوِىَ « ما تَكْتُمُهُ مِنْ عَدُوِّكَ فَلا يَقِفُ عَلَيْهِ وَليُّكَ».:

 

بر شما باد به رازپوشى در كارهاتان در امور دين و دنيا. روايت شده كه « افشاگرى كفر است» و روايت شده « كسى كه افشاى اَسرار مىكند با قاتل شريك است» و روايت شده كه « هر چه از دشمن پنهان مىدارى، دوست توهم بر آن آگاهى نيابد».

 

33- پيمان شكنى و حيلهگرى

« لا يَعْدُمُ المَرْءُ دائِرَةَ السَّوْءِ مَعَ نَكْثِ الصَّفَقَةِ، وَ لا يَعْدُمُ تَعْجيلُ الْعُقُوبَةِ مَعَ إِدِّراءِ الْبَغْىِ ».

آدمى نمىتواند از گردابهاى گرفتارى با پيمان شكنى رهايى يابد، و از چنگال عقوبت رهايى ندارد كسى كه با حيله به ستمگرى مىپردازد.

 

34- برخورد مناسب با چهار گروه

« إِصْحَبِ السُّلْطانَ بِالْحَذَرِ، وَ الصَّديقَ بِالتَّواضُعِ، وَ الْعَدُوَّ بِالتَّحَرُّزِ وَ الْعامَّةَ بِالْبُشْرِ ».

با سلطان و زمامدار با ترس و احتياط همراهى كن، و با دوست با تواضع و با دشمن با احتياط، و با مردم با روى خوش.

 

35- رضايت به رزق اندك

« مَنْ رَضِىَ عَنِ اللّهِ تَعالى بِالْقَليلِ مِنَ الرِّزْقِ رَضِىَ اللّهُ مِنْهُ بِالْقَليلِ مِنَ الْعَمَلِ ».

هر كس به رزق و روزى كم از خدا راضى باشد، خداوند از عمل كم او راضى باشد.

 

36- عقل و ادب

« أَلْعَقْلُ حِباءٌ مِنَ اللّهِ، وَ الاَْدَبُ كُلْفَةٌ فَمَنْ تَكَلَّفَ الأَدَبَ قَدَرَ عَلَيْهِ، وَ مَنْ تَكَلَّفَ الْعَقْلَ لَمْ يَزْدِدْ بِذلِكَ إِلاّ جَهْل ».

عقل، عطيّه و بخششى است از جانب خدا، و ادب داشتن، تحمّل يك مشقّت است، و هر كس با زحمت ادب را نگهدارد، قادر بر آن مىشود، امّا هر كه به زحمت بخواهد عقل را به دست آورد جز بر جهل او افزوده نمىشود.

 

37- پاداشِ تلاشگر

« إِنَّ الَّذى يَطْلُبُ مِنْ فَضْل يَكُفُّ بِهِ عِيالَهُ أَعْظَمُ أَجْرًا مِنَ الُْمجاهِدِ فى سَبيلِ اللّهِ ».

به راستى كسى كه در پى افزايش رزق و روزى است تا با آن خانواده خود را اداره كند، پاداشش از مجاهد در راه خدا بيشتر است.

 

38- به پنج كس اميد نداشته باش

« خَمْسٌ مَنْ لَمْ تَكُنْ فيهِ فَلا تَرْجُوهُ لِشَىْء مِنَ الدُّنْيا وَ الاْخِرَةِ:مَنْ لَمْ تَعْرِفَ الْوَثاقَةَ فى أُرُومَتِهِ، وَ الكَرَمَ فى طِباعِهِ، وَ الرَّصانَةَ فى خَلْقِهِ، وَ النُّبْلَ فى نَفْسِهِ، وَ الَْمخافَةَ لِرَبِّهِ ».

پنج چيز است كه در هر كس نباشد اميد چيزى از دنيا و آخرت به او نداشته باش:1ـ كسى كه در نهادش اعتماد نبينى،2ـ و كسى كه در سرشتش كَرم نيابى،3ـ و كسى كه در آفرينشش استوارى نبينى،4ـ و كسى كه در نفسش نجابت نيابى،5ـ و كسى كه از خدايش ترسناك نباشد.

 

39- پيروزىِ عفو و گذشت

« مَا التَقَتْ فِئَتانِ قَطُّ إِلاّ نُصِرَ أَعْظَمُهُما عَفْوً ».

هرگز دو گروه با هم روبه رو نمىشوند، مگر اين كه نصرت و پيروزى با گروهى است كه عفو و بخشش بيشترى داشته باشد.

 

40- عمل صالح و دوستى آل محمّد

« لا تَدْعُوا الْعَمَلَ الصّالِحَ وَ الاِْجْتِهادَ فِى الْعِبادَةِ إِتِّكالاً عَلى حُبِّ آلِ مُحَمَّد(عليهم السلام) وَ لا تَدْعُوا حُبَّ آلِ مُحَمَّد(عليهم السلام)لاَِمْرِهِمْ إِتِّكالاً عَلَى الْعِبادَةِ فَإِنَّهُ لا يُقْبَلُ أَحَدُهُما دُونَ الاْخَرِ ».

مبادا اعمال نيك را به اتّكاى دوستى آل محمّد(عليهم السلام) رها كنيد، و مبادا دوستى آل محمّد(عليهم السلام) را به اتّكاى اعمال صالح از دست بدهيد، زيرا هيچ كدام از اين دو، به تنهايى پذيرفته نمىشود.


تعداد بازديد : 119
دوشنبه 23 بهمن 1391 ساعت: 12:26
نویسنده:
نظرات()
چرا امام رضا ملقب به رضا شد

شخصي خدمت امام جواد عليه ‏السلام رسيد و عرض کرد که: گروهي از مخالفان شما گمان مي‏ کنند که پدر شما را مأمون ملقب به رضا گردانيد در آن وقتي که حضرت را براي ولايتعهدي خود انتخاب کرد. 
حضرت فرمود: به خدا قسم دروغ مي‏ گويند. خداوند پدرم را به رضا مسمي گردانيد، براي آنکه پسنديده خدا بود در آسمان و زمين، و نيز رسول خدا و ائمه هدي عليهم‏ السلام از او خشنود و راضي بودند و او را براي امامت پسنديدند. 
گفتم: آيا همه پدران شما پسنديده خدا و رسول و ائمه هدي عليهم ‏السلام نبودند؟ فرمود: چرا. 
گفتم: پس چرا فقط پدر شما را به اين لقب گرامي داشتند؟ 
فرمود: براي اينکه مخالفان و دشمنان او را پسنديدند و از او راضي بودند، همان طور که موافقان و دوستان از او راضي بودند. و اينکه دوست و دشمن از حضرت خشنود بودند فقط مخصوص پدرم مي باشد، به اين دليل خداوند او را به رضا ملقب گردانيد. 
امام جواد عليه ‏السلام در ادامه فرمود: بله، ساير پدرانم را موافقان به امامت  آنها راضي بودند، و دشمنان راضي نبودند، اما به امامت پدرم همه کس راضي بود و دوست و دشمن به جلالت و بزرگي و عظمت او اقرار نمودند. [1] .


تعداد بازديد : 75
جمعه 12 آبان 1391 ساعت: 15:18
نویسنده:
نظرات()
مشاهده ادامه مطلب
روايتي از هشام

روزي امام موسي بن جعفر عليه‏ السلام به من فرمود: اي هشام! آيا کسي از برده فروشان مغرب آمده است؟ 
گفتم: خير. 
امام فرمود: ولي من مي‏دانم که آمده است. بيا نزد آن برده فروش برويم. پس حضرت سوار شد و من هم خدمت آن حضرت سوار شدم. چون به محل معهود رسيديم، ديديم که مردي از تجار مغرب آمده و کنيزان و غلامان زيادي آورده است. 
حضرت فرمود: کنيزان خود را بر ما عرضه کن. 
او نه کنيز آورد و هر يک را حضرت مي‏فرمود نمي ‏خواهم. پس فرمود که: کنيز ديگري بياور. 
 
گفتا: ديگر کنيزي ندارم. 
حضرت فرمود: داري و بايد بياوري. 
گفت: به خدا سوگند کنيز ديگري ندارم، مگر يک کنيز که بيمار است. 
حضرت فرمود که: او را بياور. 
ولي او مضايقه مي‏ کرد. حضرت مراجعت کرده، روز ديگري مرا به نزد او فرستاد و فرمود که: هر قيمتي که براي آن کنيز بيمار مي‏ گويد بده و آن کنيز را براي من خريداري کن و به نزد من بياور. 
چون رفتم و آن کنيزک را خواستم، او قيمت بسياري براي او گفت. 
گفتم: من به اين قيمت خريدم. 
گفت: من نيز فروختم. بعد از من پرسيد، آن مردي که روز قبل همراهت بود، که بود؟ 
گفتم: مردي است از بني‏ هاشم. 
گفت: از کدام سلسله بني‏ هاشم؟ 
گفتم: بيش از اين نمي‏دانم. 
گفت: من اين کنيز را از اقصي بلاد مغرب خريده ‏ام.

زني از اهل کتاب که اين کنيز را با من ديد، پرسيد که، اين را از کجا آورده‏ اي؟

گفتم، اين را براي خود خريده ‏ام. 
گفت: سزاوار نيست که اين کنيز نزد کسي مثل تو باشد و مي ‏بايست اين کنيز نزد بهترين اهل عالم باشد، و بعد از زمان کمي، پسري از او متولد خواهد شد که اهل مشرق و مغرب از او اطاعت کنند. 
 


تعداد بازديد : 105
جمعه 12 آبان 1391 ساعت: 15:13
نویسنده:
نظرات()
غدير از زبان اميرالمؤمنين

اميرالمؤمنين عليه ‏السلام علاوه بر اين که در احاديث منا شده  بارها به واقعه ‏ي غدير استناد کرده، در بعضي مواقع خاص نيز عظمت غدير را به مردم يادآوري نموده است. از آن جمله حديثي است که شيخ طوسي رحمه الله تحت عنوان «خطبة اميرالمؤمنين يوم الغدير» آورده است. 
 ناقل اين خطبه نسبتا طولاني امام علي بن موسي الرضا عليه‏السلام است که از پدرانش از مولا علي عليه‏السلام نقل فرموده. در بخشي از اين خطبه مي‏فرمايد: 
«ان هذا يوم عظيم الشأن، فيه وقع الفرج و رفعت الدرج و وضحت الحجج و هو يوم الايضاح و الافصاح عن المقام الصراح و يوم کمال‏الدين و يوم العهد و المعهود و يوم الشاهد و المشهود و يوم تبيان العقود عن النفاق و الجحود و يوم البيان عن حقائق الايمان و يوم دحر الشيطان و يوم البرهان. هذا يوم الفصل الذي کنتم توعدون. هذا يوم الملأ الأعلي الذي أنتم عنه معرضون. هذا يوم الارشاد و يوم محنة العباد و يوم الدليل علي الرواد. هذا يوم أبدي خفايا الصدور و مضمرات الامور. هذا يوم النصوص علي أهل الخصوص. هذا يوم شيث. هذا يوم ادريس. هذا يوم يوشع. هذا يوم شمعون. هذا يوم الأمن و المأمون. هذا يوم اظهار المصون من المکنون. هذا يوم ابلاء السرور...»؛

اين روز شأني بزرگ دارد. در همين روز، گشايش و فرج صورت گرفت و مقام‏ها و رتبه‏ها اعتلا يافت و دلايل و حجت‏ها آشکار گرديد. اين روز، روز آشکار شدن مقام و منزلت مخلصان است. روز کامل شدن دين، روز عهد و پيمان و هم روز گواهي و شهادت است. روز مشخص شدن صداقت و راستي از نفاق و دو رويي است. روز آشکار شدن حقايق ايمان و روز راندن شيطان و روز دليل و برهان است. اين روز بزرگ همان روز فصل و جدايي حق از باطل است که به شما وعده داده شده است. اين روز همان روز فرشتگان عالم بالا است - چون قيامت کبري - که شما از آن گريزانيد، اين روز روز ارشاد، روز امتحان و آزمايش بندگان و روز راهنمايي و هدايت گمراهان و روز آشکار شدن رازهاي نهفته‏ي سينه‏ها و برملا شدن اسرار پنهاني است. در اين روز بزرگ احکام و فرمانها بر دوستان خدا و خاصان درگاهش به روشني بيان مي‏شود. امروز (غدير) روز شيث، روز ادريس، روز يوشع و روز شمعون است. روز امنيت و قرار است و روز آشکار شدن محفوظات و مکنونات دلهاست. روز رو شدن باطنهاست.... 
نظر به اين که عيد غدير خم از ابتداي وقوع‏اش و از همان قرن نخستين تا عصر حاضر پيوسته از وقايع مسلم و حوادث انکار ناپذير بوده است، در ميان صحابه‏ي پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم و تابعين  -چه پيش از دروان حکومت اميرالمؤمنين عليه‏السلام، چه در عهد زمامداري آن حضرت و چه بعد از آن - استدلال به ماجراي غدير و يادآوري آن به شکل منا شده بسيار بوده است، به طوري که اميرالمؤمنين عليه‏السلام بارها در منا شداتي که با منکران ولايت داشته‏اند به اين ماجرا تصريح کرده‏اند .
علاوه بر اينها، حضرات صديقه‏ي کبري، فاطمه‏ي زهرا عليهاالسلام و امام مجتبي عليه‏السلام و سيدالشهداء عليه‏السلام و برخي از بزرگان صحابه نيز در اين باره منا شداتي دارند که مشروح آنها با اسناد مربوطه در الغدير آمده است .


تعداد بازديد : 78
جمعه 12 آبان 1391 ساعت: 15:4
نویسنده:
نظرات()
حديث سلسلة الذهب

امام در حركتش از مدينه به خراسان به شهر نيشابور رسيد مردم زيادي به استقبال امام(ع) شتافتند و از امام درخواست كردند تا آنها را با حديثي از پدران خود خشنود سازد. امام(ع) فرمود: پدرم از پدرش و او نيز از پدرش...تا علي(عليه السلام) و او از رسول خدا(ص) و رسول خدا(ص) نيز از خداوند متعال نقل فرمود كه: 

 

لا اله الا الله حصني فمن دخل حصني امن من عذابي; 

 

لا اله الا الله دژ استوار من است، پس هركس در اين حصار وارد شود از عذابم محفوظ است. 

 

امام چند قدمي حركت كردند و سپس برگشت و فرمود: 

 

بشرطها و انا من شروطها،

به شرطهاي آن و من از جمله شرطهاي آن هستم(1)

 

مقصود امام(عليه السلام) از شرطها، اعتراف به اين واقعيت است كه حضرت رضا(ع) مانند پدرانشان از سوي خدا امام و حجت است و اطاعتش بر همه واجب است. 

صالحین-بهشتی.gif (184×57)


تعداد بازديد : 80
یکشنبه 19 شهريور 1391 ساعت: 21:58
نویسنده:
نظرات()
مشاهده ادامه مطلب
يكى از دعاهاى كوتاه آن حضرت

صدوق در عيون اخبار الرضا به سند خود از ابو جعفر ثانى ( ع ) از پدرانش از حسين بن على ( ع ) خبر بلندى را روايت كرده و درآن از هر يك از ائمه دعايى نقل نموده تا به امام رضا( ع ) رسيده و گفته است آن امام دعايى داشت و بدان خدا را مى خواند :

" اللهم اعطنى الهدى و ثبتنى عليه و احشرنى عليه امنا

امن منلا خوف عليه و لا حزن و لا جزع انك اهل التقوى و اهل المغفرة . "


تعداد بازديد : 87
یکشنبه 19 شهريور 1391 ساعت: 21:56
نویسنده:
نظرات()
سخنان كوتاه آن حضرت به نقل از كتاب النزهة

سخنان كوتاه آن حضرت به نقل از كتاب النزهة 

هر كه خوبيهايش زياد شود ، بدان ستايش شود و از تظاهر به مدح بى نياز است . كسى كه از نظرتو در صلاحش پيروى نمى كند پس تو هم به نظر او مگراى . آن كه در پى كارى است از موضع آن ، هرگز نمى لغزد و اگر هم بلغزد حيله و نيرنگ او را خار نمى سازد . 

در تسليت به حسن بن سهل فرمود : تبريك گفتن به خاطر پاداشى كه خواهد رسيد سزاوارتر از تسليت گفتن به خاطر مصيبتى است كه به سرعت مى آيد . كسى كه به مردم راست بگويد ، از او بدشان مى آيد . مسكنت كليد نياز است . همانا دلها را روى كردن و پشت كردن و حركت و سستى است پس چون روى آورند بينا شوند و بفهمند و چون پشت كنند خسته و ملول گردند ، پس آنان را به هنگام روى آوردن و حركتشان بگيريد وبه هنگام پشت كردن و سستى شان رها كنيد . 

با سلطان با ترس و بيم و با دوست با تواضع و با دشمن با پرهيز و مراقبت و با عامه مردم با گشاده رويى همنشينى كن . 

اجل آفت آرزوست و نكوكارى غنيمت دور انديش و تفريط مصيبت صاحب قدرت است . بخل آبرو را مى درد و دوستى فرا خواننده بديهاست . بزرگواريش و گرامى ترين خوبها انجام كار خير و فريادرسى دادخواهان و تحقق آرزوى آرزومندان و تصديق گمان اميدواران و زيادى دوستان در زندگى و بسيارى گريندگان پس از وفات است 


تعداد بازديد : 70
یکشنبه 19 شهريور 1391 ساعت: 21:55
نویسنده:
نظرات()
سخنان كوتاه آن حضرت به نقل از الذخيره

سخنان كوتاه آن حضرت به نقل از الذخيره 

هر كه نفس خويش را حساب كشد سود برده و آن كه از آن غافل شود زيان كرده است . كسى كه بترسد ايمن شود و كسى كه عبرت گيرد بينا گردد و آن كه بينا شود بفهمد و آن كه بفهمد بداند . دوست جاهل در رنج است . بهترين مال آن است كه با آن ناموس نگاه داشته شود . و بالاترين خرد معرفت انسان نسبت به خويش است مومن چون خشم مى گيرد ، خشمش او را از حق به در نبرد و چون راضى شود رضايتش او را به باطل نكشاند و چون قدرت يافت بيش از حقش نگيرد .


تعداد بازديد : 79
یکشنبه 19 شهريور 1391 ساعت: 21:54
نویسنده:
نظرات()
سخنان كوتاه و مواعظ آن حضرت به نقل از تذكره ابن حمدون

سخنان كوتاه و مواعظ آن حضرت به نقل از تذكره ابن حمدون 

امام على بن موسى بن جعفر عليها السلام فرمود : هر كه از خداوند عزوجل به اندك از روزى خرسند شود خدا نيز از او به اندك از عمل خرسند گردد . 

انسان پيشامد بد را با سيلى زدن بر روى خود از بين نبرد و تعجيل عقوبت را با پوشيدن زره ستمكارى از ميان نبرد .


تعداد بازديد : 83
یکشنبه 19 شهريور 1391 ساعت: 21:53
نویسنده:
نظرات()
شیعه در دیدگاه امام رضا

امام رضا علیه السلام فرمودند: شیعیان و پیروان ما را به سه مساله امتحان کنید:

1- اهمیت به اوقات نماز؛ که آیا اول وقت نماز را برپای می‎دارند یا خیر؟

 

2- حفظ اسرار؛ یعنی در حفظ اسرار و مسایل محرمانه کوشا هستند یا خیر؟

 

3- از حیث توانمندی‎های مالی؛ یعنی آیا در مال خود برای برادران دینی سهمی قائلند و دست آنها را می‎گیرند یا خیر؟

 

 خصال شیخ صدوق، ج 1، ص 66 .


تعداد بازديد : 55
چهارشنبه 15 شهريور 1391 ساعت: 14:12
نویسنده:
نظرات()
از ديدگاه امام رضا(ع) مهمترين مراحل زندگي بشر چيست؟

نام مركز پاسخ دهنده: تبيان                                   

 موضوع اصلي: اخلاق                                   

 موضوع فرعي: مهمترين مراحل زندگي بشر از نظر امام رضا(ع)

سوال:

از ديدگاه امام رضا(ع) مهمترين مراحل زندگي بشر چيست؟

جواب:

امام هشتم(ع) مهمترين مراحل زندگي بشر را سه مرحله وحشتناك مي داند: «إنّ أوحش مايكون هذا الخلق في ثلثة مواطن: يوم ولد و يخرج من بطن أُمّه فيري الدّنيا، ويوم يموت فيعاين الاخرة وأهلها، ويوم يبعث فيري

 أحكاماً لم يرها في دار الدّنيا وقد سلّم الله عزّوجل علي يحيي في هذه الثّلثة المواطن وآمن روعته فقال: «وسلام عليه يوم ولد و يوم يموت ويوم يُبعَث حيّاً» وقد سلّم عيسي بن مريم علي نفسه في هذه الثّلثة المواطن

 فقال: «والسّلام عليّ يوم ولدتُ ويوم أموت و يوم أُبعث حياً» (نور الثقلين 3/327.)

براي جنين قدم گزاردن از رحم به جهان طبيعت نسبت به مراحل گذشته وي سنگين ترين مرحله است؛ يعني گرچه مراحلي را در رحم گذرانده ولي هيچ يك از آنها وحشتناك تر از مرحله ميلاد نيست و تفاوتي چشمگير بين مرحله رحم و مرحله طبيعت وجود دارد. انسان هنگام ورود به برزخ حقايقي را در برزخ و قبر مشاهده مي كند كه نسبت به جهان طبيعت قابل قياس نيست. او صحنهýها و اوضاع و احوالي را در آنجا مشاهده مي كند كه در طبيعت تصوّر ندارد.


تعداد بازديد : 91
سه شنبه 14 شهريور 1391 ساعت: 12:57
نویسنده:
نظرات()
مشاهده ادامه مطلب
راز جاودانگی قرآن در کلام امام رضا (ع)
راز جاودانگی قرآن در کلام امام رضا (ع)

«ریان بن صلت» می گوید: محضر حضرت رضا (ع) رسیدم و عرض کردم: درباره قرآن چه می فرمایید؟ حضرت فرمودند: کلام خداوند است. از آن تجاوز نکنید و هدایت را در غیر آن نجویید که گمراه می شوید. (1) 

همچنین حضرت در شأن قرآن می فرمایند: «قرآن ریسمان محکم الهی است؛ قرآن راه برتری است که انسانها را به سوی بهشت راهنمایی می کند و از آتش دوزخ می رهاند، گذشت زمان آن را فرسوده نمی کند و گفتار آدمیان آن را تباه نمی سازد. زیرا اختصاص به زمان خاصی ندارد و دلیل روشنی برای همه انسانهاست. از پیش رو و پشت سر، خط بطلان بر آن کشیده نمی شود. کتابی است که از سوی خداوند حکیم فرود آمده است». (2) 


تعداد بازديد : 95
پنجشنبه 02 شهريور 1391 ساعت: 22:47
نویسنده:
نظرات()
مشاهده ادامه مطلب
پرهيز دادن از گناهان

او گناهان را براي اذهان زشت و پليد و پديدآورندة مشكلات و پيامدهاي سوء معرفي ميكرد. در سخني از او آمده است كه:

شرابخوار به مانند بتپرست است و چنين افرادي حزب شيطانند.


تعداد بازديد : 75
پنجشنبه 19 مرداد 1391 ساعت: 21:39
نویسنده:
نظرات()
اگر توبه نمايند، نجات يابند؟!

در بعضى از روايات آمده است : 

روزى يكى از منافقين به حضرت ابوالحسن ، امام رضا عليه السلام عرضه داشت : بعضى از شيعيان و دوستان شما خمر (شراب مست كننده ) مى نوشند؟! 

امام عليه السلام فرمود: سپاس خداوند حكيم را، كه آن ها در هر حالتى كه باشند، هدايت شده ؛ و در اعتقادات صحيح خود ثابت و مستقيم مى باشند. 

سپس يكى ديگر از همان منافقين كه در مجلس حضور داشت ، به امام عليه السلام گفت : بعضى از شيعيان و دوستان شما نبيذ مى نوشند؟! 

حضرت فرمود: بعضى از اصحاب رسول اللّه صلى الله عليه و آله نيز چنين بودند. 

منافق گفت : منظورم از نبيذ، آب عسل نيست ؛ بلكه منظورم شراب مست كننده است . 

ناگاه حضرت با شنيدن اين سخن ، عرق بر چهره مبارك حضرت ظاهر شد و فرمود: خداوند كريم تر از آن است كه در قلب بنده مؤ من علاقه به خمر و محبّت ما اهل بيت رسالت را كنار هم قرار دهد و هرگز چنين نخواهد بود. 

سپس حضرت لحظه اى سكوت نمود؛ و آن گاه اظهار داشت : 

اگر كسى چنين كند؛ و نسبت به آن علاقه نداشته باشد و از كرده خويش پشيمان گردد، در روز قيامت مواجه خواهد شد با پروردگارى مهربان و دلسوز، با پيغمبرى عطوف و دل رحم ، با امام و رهبرى كه كنار حوض كوثر مى باشد؛ و ديگر بزرگانى كه براى شفاعت و نجات او آمده اند. 

وليكن تو و امثال تو در عذاب دردناك و سوزانِ برهوت گرفتار خواهيد بود.


تعداد بازديد : 64
پنجشنبه 19 مرداد 1391 ساعت: 21:29
نویسنده:
نظرات()
استغفار در کلام امام رضا

 

امام رضا ، از پدرانش ، از امام سجاد ، و او از پدرش امام حسين عليهم‏السلام نقل مى‏كند:

روزى در خدمت حضرت على عليه‏السلام نشسته بودم كه مرد عربى وارد شد و گفت: اى اميرالمؤمنين مردى هستم عيال وار و از مال دنيا چيزى ندارم. 

امام عليه‏السلام فرمود: اى برادر عرب چرا استغفار نمى‏كنى تا حالت اصلاح شود، مرد عرب گفت: اى اميرالمؤمنين من بسيار استغفار مى‏كنم و حالم تغيير مى‏كند، امام فرمود: 

خداوند مى‏فرمايد : 

«اِسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ اِنَّهُ كانَ غَفّارا يُرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْكُمْ مِدْرارا وَ يُمْدِدْكُمْ بِاَمْوالٍ وَ بَنينَ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ جَنّاتٍ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ اَنْهارا»

از پروردگارتان آمرزش بخواهيد كه او بسيار آمرزنده است بارانهاى پربركت آسمان را پى‏درپى بر شما فرو مى‏فرستد و اموال وفرزندان شما را افزون مى‏كند و براى شما باغهاى‏خرم وسر سبز ونهرهاى آب جارى قرار مى‏دهد.

اينك من استغفارى به تو ياد مى‏دهم كه هنگام خواب آن را بخوان تا خداوند روزيت را زياد گرداند. آنگاه حضرت امير عليه ‏السلاماستغفارى را نوشت و به مرد عرب داد و فرمود: هنگامى كه خواستى بخوابى و به بستر بروى اين استغفار را با حالت گريه بخوان و اگر گريه‏ات نيامدخود را به حالت گريه كنندگان در آور.

امام حسين عليه‏السلام مى‏فرمايد: در سال بعد، مرد عرب نزد پدرم آمد و گفت: اى اميرالمؤمنين خداوند نعمتش را بر من تمام نموده تا آنجا كه جائى براى نگهدارى مال وحيوانات خود ندارم، امام عليه‏السلامفرمود: اى برادر عرب، سوگند به خدائى كه محمد را به حق به رسالت برگزيد، هيچ بنده‏اى اين استعفار را نمى‏خواند جز آنكه خداوند گناهانش را آمرزيده و حوائج مشروعش را بر آورده مى‏سازد، و به بركت اين استغفار مال و فرزندانش را افزايش مى‏يابد. الصحيفة العلويّة الجامعة، ص 164 دعاى شماره 70 تأليف سيد محمد باقر ابطحى، چاپ: قم ـ مؤسّسة الإمام المهدی.

 


تعداد بازديد : 93
چهارشنبه 18 مرداد 1391 ساعت: 22:36
نویسنده:
نظرات()
بهترین بندگان در کلام امام رضا(ع)


امام علی بن موسی الرضا علیه السلام در روز جمعه یازدهم ذی القعده سال 153 هجری و بقولی در سال 148 هجری قمری در مدینه منوّره به دنیا آمد.

مادرش نجمه خاتون می گوید: هنگامی که به فرزندم علی حامله بودم، هرگز سنگینی بارداری را احساس نکردم و همواره در وقت خواب، از درونم صدای تسبیح و تهلیل و تمجید خدا می شنیدم، پس گاهی وحشت می کردم و بر می خاستم ولی پس از بیدار شدن چیزی را نمی شنیدم. و وقتی فرزندم متولد شد، دستش را بر زمین گذاشت و سر به آسمان بلند کرد و دیدم لبهایش حرکت می کنند گویی چیزی می گوید، پس پدرش موسی بن جعفر علیه السلام بر من وارد شد و فرمود: این کرامت پروردگار بر تو مبارک باد ای نجمه! سپس علی را در پارچه سفید پیچیده به او سپردم. حضرت در گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه گفت و سپس او را به من رد کرد و فرمود: او را بگیر که او بقیة اللّه در زمین است.

امام رضا(ع) در بیان و شرح حال بهترین بندگان خداوند 5 خصلت را از ایشان نام می برد و می فرماید: الّذین اذا احسنوا استبشروا و اذا اساؤوا استغفروا و اذا اعطوا شکروا و اذا ابتلوا صبروا و اذا غضبوا عفوا؛(1) بهترین بندگان کسانی هستند که هنگام انجام کار نیک خرسند، و هنگام ارتکاب عمل زشت از خداوند طلب بخشش کنند، و آنگاه که چیزی به آنان داده شود سپاسگزار بوده و زمانی که به مصیبتی دچار شوند صبر کنند، و در هنگام خشم عفو نمایند.

این کلام نورانی بر گرفته از آیات کلام اللّه مجید است که برای بیداری بندگان خدا توسط حضرت بیان شده امید است چراغ هدایت همه ما قرار گیرد.

خوشحالی از انجام کار نیک

خداوند می فرماید: قل بفضل اللّه و برحمته فبذلک فلیفرحوا هو خیرٌ ممّا یجمعون؛(2) بگو به فضل و رحمت خدا باید خوشحال شوند که از آنچه گردآوری کرده اند بهتر است.

اولین خصلت بندگان خوب در کلام امام رضا آن است که اگر کار نیکی انجام می دهند، از انجام دادن آن کار خوشحال می شوند. برای خوشحالی انسان در انجام دادن کار خوب سه حالت وجود دارد: یا اینکه آن را خالص برای خدا و پنهانی انجام می دهد ولی اگر عملش لو رفت و دیگران فهمیدند، ممکن است خوشحال شود و یا اینکه هیچکس عمل او را نمی بیند، اما او از عمل خود شادمان است و دلیلش هم آن است که در جهت کسب رضای حق تلاش کرده و موفق به این کار شده است. حالت اول به طور قطع منظور حدیث نیست زیرا عمل ریایی کاملاً باطل و از اساس شرک آلود است. اما حالت دوم بنا به قول روایات هیچ عیب و مفسده ای ندارد. در روایت است که مردی به رسول خدا(ص) عرض کرد: من عملم را پنهان می دارم و دوست ندارم که کسی از آن مطلع شود و اتفاقاً بر آن مطلع می گردند و من از این اطلاع خوشحال می شوم. فرمود: برای تو دو اجر است اجر پنهان داشتن و اجر آشکار شدن و از امام محمد باقر(ع) سؤال شد که مردی عمل خیری می کند و چون کسی می بیند او خوشحال و شکفته خاطر می شود، فرمود:باکی نیست، هیچکس نیست مگر اینکه دوست دارد که خداوند کار خوب او را در میان مردم آشکار کند، حتی وقتی که آن را برای این مقصود انجام نداده باشد.(3) از این دو خبر فهمیده می شود، خوشحالی برای مقاصد مذکور مانعی ندارد، هر چند هدف وی در آغاز این بود که عملش را پنهان دارد، اما در موردی که شادی و خوشحالی او برای منزلت یافتن در دل مردم باشد تا او را مدح و تعظیم کنند و حاجتش را برآورند این امر باعث بطلان عمل اوست.

در حالت سوم، با اینکه کسی عمل او را نمی بیند، اما خوشحالی او به سبب رضایت خداوند است. پس این خوشحالی نه ریاست و نه عجب و نه هیچ چیز دیگر، بلکه حالتی روحانی و معنوی است که پس از انجام عمل خیرخواهانه به انسان دست می دهد.

استغفار به هنگام انجام گناه

خداوند می فرماید: انّما التّوبة علی اللّه للّذین یعملون السّوء بجهالة ثمّ یتوبون من قریبٍ فاولئک یتوب اللّه علیهم و کان اللّه علیماً حکیماً؛(4) توبه تنها برای کسانی است که کار بدی را از روی جهالت انجام می دهند و سپس بزودی توبه می کنند، خداوند توبه چنین اشخاصی را می پذیرد و خدا دانا و حکیم است.

همچنین می فرماید: والّذین اذا فعلوا فاحشةً أو ظلموا أنفسهم ذکروا اللّه فاستغفروا لذنوبهم و من یغفر الذّنوب الّا اللّه و لم یصرّوا عی ما فعلوا و هم یعلمون؛(5) و کسانیکه چون مرتکب عمل زشتی شوند، یا به خود ستم کنند، به یاد خدا می افتند و برای گناهان خود طلب آمرزش می کنند و کیست جز خدا که گناهان را ببخشد و اصرار به گناه نمی کنند با اینکه میدانند.

در آیه فوق اشاره به یکی دیگر از صفات پرهیزکاران شده و آن اینکه اگر مرتکب گناهی شوند بزودی بیاد خدا می افتند و توبه می کنند و هیچگاه اصرار به گناه نمی ورزند. در تفسیر نمونه می خوانیم:

از تعبیری که در این آیه شده چنین استفاده می شود که انسان تا بیاد خدا است، مرتکب گناه نمی شود، آن گاه مرتکب گناه می شود که به کلی خدا را فراموش کند و غفلت تمام وجود او را فرا گیرد، اما این فراموشکاری و غفلت در افراد پرهیزگار دیری نمی پاید، بزودی بیاد خدا می افتند و گذشته را جبران می کنند، آنها احساس می کنند که هیچ پناهگاهی جز خدا ندارند و تنها باید آمرزش گناهان خویش را از او بخواهند.

در پایان آیه برای تأکید می گوید: و لم یصرّوا علی ما فعلوا و هم یعلمون؛ آنها هرگز با علم و آگاهی بر گناه خویش اصرار نمی ورزند و تکرار گناه نمی کنند.

در ذیل این آیه از امام باقر(ع) نقل شده که فرمود:

الاصرار ان یذنب الذنب فلا یستغفر اللّه و لا یحدث نفسه بتوبة فذلک الاصرار؛ اصرار بر گناه این است که انسان گناهی کند و دنبال آن استغفار ننماید و در فکر توبه نباشد، این است اصرار بر گناه.

در کتاب امالی صدوق، از امام صادق(ع) حدیثی پر معنی نقل شده که خلاصه آن چنین است: هنگامی که آیه فوق نازل شد و گناهکاران توبه کار را به آمرزش الهی نوید داد، ابلیس سخت ناراحت شد، و تمام یاران خود را با صدای بلند به تشکیل انجمنی دعوت کرد، آنها از وی علت این دعوت را پرسیدند، او از نزول این آیه اظهار نگرانی کرد، یکی از یاران او گفت: من با دعوت انسانها به این گناه و آن گناه تأثیر این آیه را خنثی می کنم، ابلیس پیشنهاد اورا نپذیرفت، دیگری نیز پیشنهادی شبیه آن کرد که آنهم پذیرفته نشد، در این میان شیطانی کهنه کار بنام وسواس خناس گفت: من مشکل را حل می کنم، ابلیس پرسید: از چه راه؟ گفت: فرزندان آدم را با وعده ها و آرزوها آلوده به گناه می کنم، و هنگامی که مرتکب گناهی شدند یاد خدا و بازگشت به سوی او را از خاطر آنها می برم، ابلیس گفت: راه همین است، و این مأموریت را تا پایان دنیا بر عهده او گذاشت.

روشن است که فراموشکاری نتیجه سهل انگاری و وسوسه های شیطانی است، و تنها کسانی گرفتار آن می شوند که خود را در برابر او تسلیم کنند، و به اصطلاح با وسواس خناس همکاری نزدیک نمایند. ولی مردان بیدار و با ایمان کاملاً مراقبند که هرگاه خطایی از آنها سرزد در نخستین فرصت آثار آن را با آب توبه و استغفار از دل و جان خود بشویند و دریچه های قلب خود را به روی شیطان و لشکر او ببندند که آنها از درهای بسته قلب وارد نمی شوند.(6)

 

شکرگزاری به هنگام عطای نعمت

اعملوا آل داود شکراً و قلیلٌ من عبادی الشّکور؛(7) ما به آنان گفتیم: ای آل داود(در مقابل این همه نعمت) سپاسگزار باشید، و حال آنکه قلیلی از بندگان من شکرگزارند.

با توجه به آیه فوق، عدّه کمی از بندگان، شاکر حقیقی هستند، بهمین دلیل امام رضا در این حدیث، شکر گزار بودن را از صفات بندگان خوب خدا شمرده است.

بندگان شاکر حقیقی، کسانی هستند که علاوه بر اینکه زبانشان به شکر خالق و مخلوق مشغول است، با اعتقاد قلبی محکم نیز ایمان داشته باشند که هرآنچه در عالم از نعمتهای بسیار می بینند، از جانب خدای متعال و به لطف و رحمت او بر بندگان عطا شده است، پس اگر از کسی نعمتی هم به آنان می رسد، باز آن را از خدا دانسته و علاوه بر مخلوق از او نیز سپاسگزارند. و چون به این مهم اعتقاد پیدا نمودند، از هیچ عملی در راه رضای محبوب فروگذاری نکرده و با تمام نیرو در جهت کسب خشنودی خداوند، می کوشند. مرحوم ملا احمد نراقی(ره) می فرماید:شکر عبارت است از شناختن نعمت از منعم و آن را از او دانستن و به آن شاد و خرّم بودن و به مقتضای آن شادی عمل کردن، به این معنی که خیر منعم را در دل گرفتن و حمد او را کردن و نعمت را به مصرفی که او راضی باشد، رساندن. پس شکر منعم حقیقی که حضرت آفریدگار است، آن است که همه نعمتها را از او دانی و او را منعم و ولیّ خودشناسی و اگر کسی دیگر با تو نیکی کند، چنین دانی که خدای تعالی دل او را مسخر فرموده که به آن نیکی اقدام نماید و کسی که این را فهمید، یک رکن شکر را به جا آورده، بلکه بسا باشد که همین را شکر گویند و این شکر قلبی است. و رکن دیگر شکر خدا آن است که: به نعمت های الهی که به او عطا کرده شاد و خرم باشد، اما نه از این راه که باعث لذّت و کامرانی او در دنیاست، بلکه از این راه که به واسطه آنها می تواند تحصیل رضای منعم را کند و خود را به قرب و جوار لقای او برساند. و علامتش این است که از نعمتهای دنیویه شاد نشود، مگر به چیزی که اعانت بر تحصیل آخرت نماید. چون این صفت را تحصیل کرد، رکن دوم شکر را به جا آورده و رکن سوم، آن است که در دل و زبان حمد و ثنای او را به جا آورد و حمد دل آن است که خیرخواه کافه مخلوقات الهی بوده، نیکویی ایشان را جوید و حمد زبان آن است که اظهار شکرگزاری او را کند. و رکن چهارم آن است که نعمتهای الهیه را صرف رضا و مقصود او نماید، مثلاً اعضاء و جوارح که از نعمتهای الهی است، در طاعات و عبادات او به کار برد و از استعمال آنها در عصیان او احتراز کند. حتی اینکه از جمله شکر چشمها آن است که هر عیبی از مسلمی ببیند ندیده پندارد و از جمله شکر گوشها آنکه هر نقصی از مسلمی بشنود نشنیده انگارد و امثال آنها.(8)

 

صبر هنگام نزول بلا

ولنبلونّکم بشی ء من الخوف و الجوع و نقص من الاموال و الانفس و الثّمرات و بشّر الصّابرین الّذین اذا أصابتهم مصیبةٌ قالوا انّا للّه و انّا الیه راجعون أولئک علیهم صلواتٌ من ربّهم و رحمةٌ و أولئک هم المهتدون؛(9) قطعاً همه شما را با چیزی از ترس، گرسنگی، زیان مالی و جانی، و کمبود میوه ها آزمایش می کنیم و بشارت ده به استقامت کنندگان، آنها که هرگاه مصیبتی به آنها رسد می گویند: ما از آن خدا هستیم و به سوی او باز می گردیم، اینها همانها هستند که الطاف و رحمت خدا شامل حالشان شده و آنها هستند هدایت یافتگان.

بی شک این آیه بهترین شناخت بر کلام امام رضاست. کسانی که به وقت نزول بلا صبر پیشه کرده و بر خدا توکّل می کنند، خدا نیز در عوض بهترین پاداش را برای بهترین بندگان خود در نظر می گیرد که همان، لطف و رحمت و هدایت الهی است، رحمتی که بهشت با آن همه عظمتش، گوشه ای از فضل و رحمت اوست.

آزمایشهاست ما را در وقوع از شما بر چیزها از خوف و جوع
هم دگر از نقص اموال و نفوس که خورد هر کس ز نقصانش فسوس
ده بشارت صابران را از وداد که صبور اندر سلوکند و جهاد
صابرند اندر غم و آفات خود در ولای ما ز مألوفات خود
آن کسان کز عشق، نز بیم و امید در مصیبتها که ایشان را رسید
از خداوندیم ما گفتند، چون لاجرم انا الیه راجعون
هر تصرف کو کند بر ما رواست ملک ملک اوست، کرد آن را که خواست
هست ایشان را بهر لیل و نهار بس درود و رحمت از پروردگار
هم هدایت هاست ایشان را زما هر دمی یابند نوعی اهتدا(10)

امام رضا در حدیثی فرمود: حقیقت ایمان در مؤمن تحقق نمی پذیرد، جز آنکه سه فرصت در او باشد، روشی از خداوند، و روشی از پیامبرش و روشی از امامش، روشی که از خدایش باید در او باشد، رازداری و روش پیامبرش، برخورد نیکو با مردم و روشی که از امامش باید در او باشد، صبر و شکیبایی در غمها و اندوه هاست.(11) همچنین در حدیثی دیگر فرمود: حقیقت ایمان بنده کامل نمی گردد، تا اینکه سه صفت را دارا باشد: بصیرت در دین، میانه روی در زندگی، و صبر در مصیبته(12) یک چیز در دو حدیث فوق مشترک است و آن اینکه ایمان مؤمن کامل نمی گردد مگر با صبر بر بلا.

 

بخشش هنگام غضب

و سارعوا الی مغفرة من ربّکم و جنّة عرضها السّماوات و الأرض أعدّت للمتّقین الّذین ینفقون فی السّرّاء و الضّرّاء و الکاظمین الغیظ و العافین عن النّاس و اللّه یحب المحسنین؛(13) و بشتابید بسوی آمرزشی از پروردگارتان و بسوی بهشتی که پهنای آن به اندازه جمیع آسمانها و زمین است(که این بهشت) مهیّا شده برای کسانی که تقوی داشته باشند، آنهایی که از مال خود به فقرا در حال وسعت و تنگدستی انفاق کنند و خشم و غضب

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

فرو نشانند و از بدی مردم در گذرند (چنین مردمی نیکوکارند) و خدا دوستدار نیکوکاران است.

این آیه شریفه چهار صفت از صفات متقین را بیان می فرماید که هر یک از آنها از صفات بارزه و اخلاق حمیده و ملکات حسنه است.

1 صفت انفاق که از شئون سخاوت است و آیات و اخبار در مدح و آثار و نتایج آن و در مذمّت ضدّ آن که بخل باشد و عقوبات و آثار وخیمه که بر او مترتب می شود، بسیار است چنانکه در روایت از پیامبر اسلام آمده که فرمود: الجنة دار الاسخیاء؛(14) بهشت منزلگاه سخاوتمندان است.

2 کظم غیظ و الکاظمین الغیظ فرو بردن غیظ و خشم بخصوص بر کسی که قدرت بر تلافی داشته باشد، در سفینه از حضرت صادق علیه السلام فرمود: ما من عبد کظم غیظا الّا زاده اللّه عزّ و عجلّ عزّا فی الدّنیا و الآخرة؛(15) هیچ بنده ای نیست که خشم خود را فرو نشاند، جز اینکه خداوند بر عزّتش، در دنیا و آخرت می افزاید.

کظم غیظ بزرگتر از انفاق است، زیرا انفاق مقام عمل است و کظم صفت نفسانی است و بسا انسان در ناملایمات طاقت تحمّل ندارد، ولی در انفاقات مضایقه نمی کند.

3 والعافین عن النّاس و مقام عفو بالاتر از کظلم غیظ است، زیرا کظم غیظ تحمّل اذیت است و حواله او بخدا است که در دنیا و آخرت انتقام بگیرد اما عفو، گذشت از اشتباه دیگری است به گونه ای که عقوبت و کیفر برای او نخواهد و عفو از صفات ربوبی است و انسانی که دارای این صفت باشد، متخلق به اخلاق الهی می شود.

از نبی اکرم صلّی اللّه علیه و آله و سلّم منقول است که فرمود:

(انّه ینادی مناد یوم القیمة من کان له علی اللّه اجر فلیقم. فلا یقوم الّا العافون. الم تسمعوا قوله تعالی فمن عفا و أصلح فأجره علی اللّه)(16) روز قیامت منادی ندا می دهد هر که اجر او بر خداست برخیزد، پس کسی بلند نمی شود مگر عفو کنندگان. آیا نشنیده ای که خداوند می فرماید: هر که عفو کند پس اجر او بر خداست.

4 و اللّه یحبّ المحسنین و مقام احسان بالاتر از مقام عفو است، زیرا عفو مجرد گذشت است و احسان تلافی بضدّ است. چنانچه از پیغمبر صلّی اللّه علیه و آله و سلم مرویست: حاکیا عن ربه یأمره بهذه الخصال: صل من قطعک و اعف عمّن ظلمک و اعط من حرمک و احسن الی من اساء الیک(17) از قول پیامبر است که خداوند او را به این خصال امر فرمود: با کسی که از تو بریده است پیوند برقرار کن، از کسی که بر تو ستم روا داشته گذشت کن، به کسی که محرومت کرده عطا کن، و به کسی که به تو بدی کرده نیکی کن.

مؤمن و بنده واقعی، حاکم بر نفس خود، و تحت حکم عقل و شرع مقدّس است. به همین خاطر امام رضا در حدیثی فرمود: مؤمن آنگاه که خشمگین می شود، خشمش او را از راه حق خارج نمی سازد، و هنگامی که خرسند می گردد، خرسندی او را در باطل وارد نمی کند و آن هنگام که قادر و توانا شود از حق خود بیشتر طلب نمی نماید.(18)

 

 

 


تعداد بازديد : 87
چهارشنبه 18 مرداد 1391 ساعت: 22:34
نویسنده:
نظرات()
مشاهده ادامه مطلب
گزيده اي از سخنان گهربار امام علي رضا عليه السلام

 امام رضا (عليه السلام) : بدانید که تسلیم اوامر الهی بودن در راس طاعت و بندگی حق تعالی قرار دارد خواه انسان فلسفه و دلیل امر و دستور حق تعالی را بفهمد و به عمقش پی ببرد و خواه از آن چیزی نفهمد و از درکش عاجز باشد.     بحارالانوار جلد 17 صفحه 209

امام رضا (عليه السلام) : ابوصلت هروی گوید شنیدم که امام (عليه السلام) میفرمود : (( خدا رحمت کند کسی را که امر ما را زنده می سازد )) پرسیدم امر شما چگونه زنده میشود ؟ فرمود علوم و احادیث و معارف ما را فرا گرفته و به دیگران بیاموزد زیرا مردم اگر با زیبایی های سخنان ما آشنا گردند از ما پیروی خواهند کرد. بحارالانوار جلد 2 صفحه 30

امام رضا (عليه السلام) : هرگاه مردم گناهان تازه ای را که سابقه نداشته و مرتکب آن نمی شده اند انجام دهند خداوند هم بلاهای نو به نو و جدیدی را که سابقه نداشته برای ایشان ایجاد میکند.   اصول کافی جلد 3 صفحه 250

صالحین-بهشتی.gif (184×57)

تعداد بازديد : 69
چهارشنبه 18 مرداد 1391 ساعت: 22:15
نویسنده:
نظرات()
مشاهده ادامه مطلب
ثواب زیارت امام رضا علیه السلام


          

باسمه تعالی:

امام رضا(عليه السلام):

كسي كه(بادوري مزارم)به زيارت من بيايدسه جابراي نجات اوازهولها به ديدارش ميروم:

1-وقتي نامه هاي عمل رابدست راست وچپ مي دهند

2-صراط3

-هنگام محاسبه اعمال

 

                       

باسمه تعالی

،امام كاظم(عليه السلام) با اشاره به امام رضا(عليه السلام):

«اين پسرم درغربت مي ميرد،هر كه او را زيارت كند درحالي كه تسليم امر او و عارف به مقامش باشد،نزد خداوند همانند شهداء بدر است.

                

 

باسم الله

امام جواد(عليه السلام) در جواب محمد بن سليمان (كه پرسيد كسي كه حج واجب رفته،ايام حج سال بعد به دوباره به حج برود يا زيارت امام رضاعليه السلام؟)فرمودند:زيارت پدرم افضل است

           

               

باسمه تعالي

امام جواد(عليه السلام):

«من زار قبر أبي فله الجنة»


بهشت براي كسي است كه قبرپدرم را زيارت كند


(كامل الزيارات-باب101حديث1و2 )

استان رضا

 


تعداد بازديد : 77
شنبه 07 مرداد 1391 ساعت: 18:27
نویسنده:
نظرات()
سخنان كوتاه و مواعظ و اندرز آن حضرت ( ع ) به نقل از تحف العقول

مؤمن ، مؤمن نگردد مگر آن كه در او سه خصلت باشد : سنتى از پروردگارش ، سنتى از پيامبرش و سنتى از امامش . 

سنت پروردگارش رازپوشى است و سنت پيامبرش مدارا با مردم و اما سنت امامش شكيبايى در سختى و تنگى است . كسى كه نعمت دارد بايد بر عيالش درهزينه وسعت بخشد . 

عبادت به فراوانى روزه و نماز نيست . بلكه عبادت بسيار انديشيدن در كار خدا است . نظافت از اخلاق انبياست . امين به تو خيانت نكند ، اما تو خائن را امين شمردى . خاموشى يك باب از ابواب حكمت است . خاموشى دوستى مى آورد و به راستى راهنماى هر خيرى است . برادر بزرگ تر به منزله پدر است . دوست هر كس عقل اوست و دشمنش جهل اوست . مهر ورزى با مردمان نيمى از خردمندى است . همانا خداوند قيل و قال و تباه كردن مال و بسيار خواهش كردن را دشمن دارد . خرد انسان مسلمان كامل نگردد مگر آنكه ده خصلت در او باشد : از او اميد خير برود ، از بدى او در امان باشند ، خوبى اندك ديگرى را بسيار داند ، خوبى بسيار خود را كم شمارد ، هر چه از او خواهند دلتنگ نشود ، در عمر خود از پى علم رفتن خسته نگردد ، فقر در راه خداوندش از توانگرى نزد او محبوب تر باشد ، خوارى در راه خدايش از عزت با دشمنش محبوب تر باشد ، گمنامى را از شهرت خواهان تر باشد سپس فرمود : دهم و دهم چيست ؟ پرسيدند : دهمين خصلت چيست ؟ فرمود : احدى را نبيند جز آنكه گويد او از من بهتر و پرهيزگارتر است و چون مردى كه از او بدتر و پست تر باشد ببيند بگويد شايد باطن او بهتر باشد و اين خوش باطنى براى او بهتر باشد و خوبى من ظ اهر است و آن براى من بهتر است و اگر كسى را بيند كه بهتر و با تقواتر از اوست براى او فروتنى كند تا به او رسد و چون چنين كرد بزرگواريش بيشتر شود و خوبى اش پاك گردد و نامش خوب شود و بر مردم زمانش برتر آيد . 



تعداد بازديد : 304
پنجشنبه 05 مرداد 1391 ساعت: 12:22
نویسنده:
نظرات()
مشاهده ادامه مطلب
تبلیغات
مطالب تصادفی
ورود کاربران
عضويت سريع
لینک دوستان